Obrazek
Obrazek
Wielkie Księstwo Mazowsza 
Mazowsze
Administracja
Geografia
Historia
versâ mazovsko
Wymowa liter języka mazowieckiego: 
 
 
 
Język mazowiecki jest jednym z języków grupy słowiańskiej, należącej do rodziny 
indoeuropejskiej. W grupie słowiańskiej wraz z językiem czeskim, słowackim, polskim, 
dolnołużyckim, górnołużyckim i kaszubskim tworzy odłam zachodniosłowiański.  
Język mazowiecki posługuje się alfabetem łacińskim, który został zmodyfikowany przez 
dodanie kilku liter i znaków diakrytycznych oraz opuszczenie liter Q i W. 
Alfabet mazowiecki składa się z 43 liter: 
Pisownia mazowiecka charakteryzuje się ścisłą odpowiedniością zapisu do wymowy, w 
przeciwieństwie do innych języków zachodniosłowiańskich wartości fonetyczne liter są 
stałe i nie ulegają zmianie w zależności od umiejscowienia litery w wyrazie (nie 
występują wahania wymowy, upodobnienia wymowy, uproszczenia grup 
spółgłoskowych). 
W pisowni mazowieckiej pojawiają się następujące znaki diakrytyczne: 
     daszki  nad samogłoskami oznaczające poprzedzenie samogłoski literą I 
     ptaszki  nad spółgłoskami oznaczające miękkość 
     ukośne kreski nad spółgłoskami oznaczające wydłużona miękkość 
     tyldy nad samogłoskami oznaczające nosowość wymowy  
     kółeczko nad literą U oznaczające niezgłoskotwórcze U
 
Język mazowiecki używany jest, poza obszarem Mazowsza, również na Mazurach, 
Podlasiu i Małopolsce. Jego typową cechą jest tzw. mazurzenie, czyli wymowa 
zachodniosłowiańskich fonemów SZ, Ż, CZ, DŻ jako S, Z, C,DZ. Termin mazurzenie 
pochodzi od mazowieckich osadników z obszaru dzisiejszych Mazur. Inną cechą języka 
mazowieckiego jest twarda wymowa miękkich L, K, G (po tych literach nie występuje I). 
Typologicznie język mazowiecki należy do języków fleksyjnych, tzn. takich, w których 
istnieje odmiana wyrazów. W zakresie deklinacji wyróżnia się kategorie liczby, rodzaju i 
przypadku. Obecnie istnieją dwie liczby - pojedyncza i mnoga, trzy rodzaje - męski, 
żeński i nijaki oraz siedem przypadków. Najistotniejszymi częściami mowy są 
rzeczowniki i przymiotniki. Rzeczowniki w języku mazowieckim są odmienne przez 
przypadki, przymiotniki natomiast nie (przymiotniki mają końcówkę  "-o" , lecz w 
niektórych przypadkach, np w nazwach geograficznych, stosowane są dawne końcówki 
z okresu gdy przymiotniki były odmienne, np. miasto Vysoke). 
Litery a A, b B, c C, d D, e E, f F, g G, h H, i I, j J, k K, l L, m M, n N, o O, p P, r R, t T, u 
U, y Y, z Z wymawiane są jak identyczne litery polskie, pozostałe litery są wymawiane:
odpowiednik polskiego JA, litera nie występuje po literach miękkich Ć, Ń, Ś,   , 
odpowiednik polskiego Ć 
odpowiednik polskiego CI, litera występuje tylko przed samogłoskami
odpowiednik polskiego JE, litera nie występuje po literach miękkich Ć, Ń, Ś,   , 
odpowiednik polskiego Ę
odpowiednik polskiego KS
odpowiednik polskiego Ń
odpowiednik polskiego NI, litera występuje tylko przed samogłoskami
odpowiednik polskiego JO, litera nie występuje po literach miękkich Ć, Ń, Ś,   , 
odpowiednik polskiego Ą 
odpowiednik polskiego S, litera nie występuje po K i jest wtedy zapisywana łącznie jako X
odpowiednik polskiego Ś 
odpowiednik polskiego SI, litera występuje tylko przed samogłoskami 
odpowiednik polskiego ŚĆ 
odpowiednik polskiego JU, litera nie występuje po literach miękkich Ć, Ń, Ś,   , 
odpowiednik polskiego Ł 
odpowiednik polskiego W
odpowiednik polskiego 
odpowiednik polskiego ZI, litera występuje tylko przed samogłoskami
odpowiednik polskiego DZ
odpowiednik polskiego D
odpowiednik polskiego DZI, litera występuje tylko przed samogłoskami 
â Â
č Č
ć Ć
x X
Język
ň Ň
ń Ń
ô Ô
s S
ś Ś
ů Ů
v V
ź